zaman denen rüzgar,bizi nerelere sürüklüyor diye düşünmeden edemiyorum.beni sürükleyip bıraktığı yer şimdilik,ulu bir çınar ağacının sığınak kadar güvenli bir kovuğu...ordan çıkıp bazen gölgesi altında serin serin otururken etrafımdaki patırtıların beni yorduğunu hissediyorum.
hayat,baktığım yerden o kadar da zor değil gibi...ama bu ulu çınar ağacı birgün bir fırtınaya kurban olup göçerse ne yaparım bilmiyorum...belki o fırtına beni başka bir ağacın güvenli kovuğuna emanet eder?
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder