düşünmek...

herkes görebildiği ufka yelken açarken,ben yelkenlimin rüzgardan yıpranan yerlerini yamalamakla uğraşıyorum.gördüğüm göreceklerimden az olsa da, çoğalmanın tadına varabilmek için, ağır aksak yaşamak tam bana göre.ufuk çizgisini, günbatımında seyrederken,neşemin ufka kadar boylanıp uzadığını hissedebiliyorum.hayat günlük neşelerin,basiretsizliğinde akıp giderken ben kendime sorular sormayı ihmal mi ediyorum.bunu düşünmeliyim?