dün,okyanus dalgalarının sığ yerlere, tokat gibi hafif sert vuruşlarına benzer gelgitler yaşadım,dalgalandım ve duruldum...durulunca farkettim ki sabrın bana aslında bir adım mesafede durduğu idi.eğer ben,dün sabredebilme tahammülünü gösterebilmiş olsaydım,bugün
pişmalığı yaşıyor olmayacaktım.ama dün dalgalanmasaydım,sabrın bir adım ötemde olduğunu ve ona bu denli yakınken neden başvurmadığımı idrak edemeyecektim.birincisini yapmak,belkide
ikinci seçeneğin -gerçek-farkındalığını farketmemi engelliyebilirdi.anladım ki ben sabretme mücadelesini kazanmam için dalgalarımı kendi iç dünyamda demlendirip,en azından bir vakit bekleyebilme tahammülü gösterebilmeliyim.eğer bunu becerebilirsem bir aşama kaydetmemem
için sebebim kalmaz...ve ben bunu becermeyi öğrenmek istiyorum....
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder